Bir ben bilirim

bir ben bilirim içimdekini

yıllarca sakladım onu

unuttum kalbimin derinliklerinde

bazen hatırlamak bile istemedim

bir ben bilirim içimdekini

sana bile söyleyemedim

imkansız şeyler vardır bilirsin

sana söylemeyerek imkansızı başardım ben

bir ben bilirim içimdekini

seninle kurduğum hayalleri

yazdığım şiirleri

okurken seni andığım kitapları ben bilirim

bir ben bilirimiçimdekini sevgilim

aşk ne nefret arasındaki ince çizgide yürürken

aşkının sinsi bir virüs gibi çektirdiği azabı

ağlamanın faydasızlığını
 

sensizliğin zorluğunu

sana söyleyemeden ölüp gitme korkusunu

sadece ben bilirim

sen sadece tahmin edebilirsin

Rüyalarım

Rüyalarımda adın bile geçmez oldu, neden? Gözden uzak olan gönülden de uzak mı olur? Yoksa sen gözüme yakın, ellerime uzakken de mi böyleydi durum? Ben mi yeni fark diyorum aramızdaki garip kara delikleri? Yada saydam duvarları ben mi delip geçemedim şimdiye kadar? Ama bu kadar güçlü olamaz o saydam duvarlar daha büyük birşey olması gerek. Benden bu kadar uzakta, bana bu kadar yakınken ve bu kadar duygusuz olabilirken sen, o engel duvardan daha güçlü kara deliklerden daha vicdansız olmalı. Ahlak gibi mesela. Hiç kıramazsın. Sen inanmasan başkası inanır. Gün gelir sende muhtaç kalırsın o kurallara sırf kendini korumak adına. Ama çok fazla
garip mi? elimin geçip de tenine dokunamadığı, ahlak duvarlarından kalbimin geçip de seni sevebilmesi. Gerçi bana soracak olursan bunu ben istemedim. Bilmiyorum aslında ben insanın, kendini birine zorla aşık ettiğine inanırım ama bunu ben kontrol etmedim yada edemedim. Kimya diye birşey var lisede öğrendiğin dersten bahsetmiyorum. Bu çok daha zor ,iki formülle çözebileceğinden çok daha karmaşık.
Anlayamadım, anlayamayacağım nedenini. Biliyorum sonunu bu işin ,çünkü ben bu yolu seçtim. Hayat da çok zor değil aslında çünkü ben acı çekmeyi severim. Düşünüyorum da eğer herşey yolunda gitseydi ve ben de sana benimsin artık deseydim bu kadar sevmezdim seni. Aşk diye birşey olmazdı, bu kadar tatlı olmazdı bu acılar Uzaklar bu kadar işime gelmezdi belki de. Belki de sadece avuntumdur bu benim çünkü hiçbir zaman olmayacağını bildiğim birşeye bel bağlamak zoruma gider. Bekleyemem seni ama dosdoğru yürüyüp geçemem de yanından ,ne oldu hayatında bilmek isterim. Bir yandan da uzak dururum ama, sen devam et hayatına daha önce de söyledim ben de edeceğim çünkü hayat beklemiyor. Ama arada uğra rüyalarıma orası kurtarılmış bölge sevgilim. Orada benimsin ne ahlak, ne kara delik, ne de kalın duvarlar önemli değil sen yeter ki gel yine bana ben geçerim bütün engellerden. Benim rüyalarım onlar ellerimin tenine değebileceği yegane zamanlar. Kurtarılmış bölgeler ve kurtarılamamış zamanlarımla seni beklediğim yerler, sen yeter ki uğra arada rüyalarıma...