Her harfiyle geceyi sarhoş eder deler geçerdi
Ardında yolları önünde Yılları vardı
Peşi sıra sürüklenirdi rüyalarının
Kadının kalbine dünyalar sığardı
Hep kusur kalırdı birileri
Acımasız ithamlarla yargılanırdı
Kendi adaletine teslimdi sonunda
Kadının eti tazeydi
Bütün güzel şeyler gibi
Hunharca harcamıştı tazeliği
Hafif bir toylukla karşıladı hayatı
Kadın hergüne milyarlarca kez uyanırdı
Bazen gözünü bile açmadan kalbiyle
Esnerdi gözleri buğulu
Yüzü gülmezdi nemrudun
Kadın doyumsuzdu
Aç gözlü değil ama
Herşey daha iyi olmalıydı
Beklentileri yüksekti kusursuzluğundan
Kadının ruhunda aynalar vardı
Tek bir aynaydı doğduğunda
Zamanla kırıla kırıla
Binlerce olmuştu yansımaları
Aydınlatırken kuytularını inatları
Ağlamasaydı iyiydi aslında
Kanırta kanırta çıkardıklarını
Geri almasaydı rahattı hayat
Kadının yüzünde izler vardı
Herkes göremezdi yüzünü kadının
Ve ağladığında durduramazdı her ademoğlu
Koynunda avutamazdı onu
Kadının tonlarca cesedi vardı
Bazen sevdiğini bazen de kendini öldürürdü
Umursamaz bir tavır ve ahenkle katlederdi
Ama gömemezdi gücü yetmezdi
Kadının hayatında renkler vardı
Kırmızının her tonuyla gülerdi
Akışkandı ama derli topluydu yeterince
Birkaç parçaya savrulsa da toparlardı zamanı gelince
Kadındı işte bilirdi o işini
08032015
