Şimdi bu boş odada oturup kulağımdaki uğultularla cebelleşirken fazlasıyla boş geldi kavgalarımız. Sebepleri yeterince acı anlayışsız ve nefret dolu olmana bağlıyorum. Ne kadar da eminsin burada kalıp pişman olana kadar yaşayabileceğimden, ne kadar da eminsin beş dakika sonra hayatın anlamsız kalmayacağından ki zaten konu ne sensin ne de özlememe rağmen sana çok kırılmam. Bu sefer artık nefeslerini bu dünyaya veremeyen sevdiklerime adadığım bir gecedeyim ve sen hala nefes alıp verirken farkında değilsin geriye doğru sayan bombalarla yaşadığımızın göğsümüzde.