Gecelerce süren bir macera gibi rüyalarım, hepsi de kötü sonla bitiyor. Gerçekten üzgün müyüm? yoksa ben mi yarattım bu sanal acıyı zihnimde? Acının sözlükteki anlamları beni ırgalamıyor artık çünkü anlamı yetersiz kalıyor tüm sözlüklerin. Anlatmak istediğimi anlamıyor sağır kulakların. Bana her zaman yakın ve bir o kadar sağır olan kulakların, söylediğim üstü belki biraz kapalı sözlerin tek kelimesini anlamıyor.
Gözlerin, sana çok yakın olduğumdan belki, göremiyor neler yaptığımı. Yani uzun lafın kısası acı kelimesi bile benim için anlamını yitirdi artık, bu mazoşist düzende kendime bir yer edinmeye çalışırken. Tüm sinir hücrelerimi kaybettiğimden belki, acı duymaz oldum yada senden gelen hiç bir şeyin hayırlı olmayacağını bildiğimden, senden gelen her şeye kapadım kendimi.
Bilemiyorum hayat mı çok kısa?
Yoksa seni elde etmek mi çok zor?
Karar verememek de kolay değil mesela. Bazen ''çık karşısına anlat'' diyorum ama sonra sakinleşiyorum, ''boş ver anlatma bilmeyince daha güzel değil mi?'' diyip vazgeçiyorum. Her türlü ucu bana dokunan bir ızdırap zinciri dolanıyor göğsüme ve nefes almayı daha da zorlaştırıyor.
Ama yine de istemiyor değilim seni.
O kadar uzak değilim aslında, uzatsan elini ulaşabilirsin bana, sadece senden başkası ulaşamasın diye böyle görünüyorum. Bir kez dokunsan tenime de değiştirsen şu bin yıl süren kış mevsimini. Açsa yine çiçeklerim ne hoş, ne güzel olurdu. Ama onun yerine aşık olduğum sonbaharı yaşatıyorsun bana. Şikayetçi miyim? Hayır değilim. Ama gözlerine bakmayalı aylar oldu. Belki de benimkilerin ne renk olduğunu bile unuttun. Hadi gözlerin bir kez daha dokunsun gözlerime, sonrasında tüm ışıklar sönsün yer yüzünde çünkü biliyorum bir kez daha bakarsan bana senin dışındaki her şey önemini yitirecek.
