Yalnızlık damarlarımda akmakta direnen bir sıvı gibi artık.Uçsuz bucaksız karanlıkta gözlerim ha açık, ha kapalı ne fark edecek? Görsem boş yatağı ne değişecek? Kalbim kırık çünkü yalnızım, her zamankinden de yalnızım ve anlatamıyorum kimseye derdimi. En zoru da bu değil mi? Ağzımdan ufacık bir kelime dökülse ortalık mahşer yerine dönecek. Sen misin benim kıyametim, yoksa ben mi kendi kendimin kıyametiyim anlamadım.
suçlu kim? suç ne? anlamadım anlamayacağım. sensizlikten bahsedip duruyorum ama ben seninle olmayıda bilmiyorum ki. Sen hiç benim olmadın, hiç benimle olmadın. Sen hiç o sarıldığın güvenli kollardan ayrılamadın.
suçlu kim? suç ne? anlamadım anlamayacağım. sensizlikten bahsedip duruyorum ama ben seninle olmayıda bilmiyorum ki. Sen hiç benim olmadın, hiç benimle olmadın. Sen hiç o sarıldığın güvenli kollardan ayrılamadın.

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder