Bir çocuk ağlıyor durduraksız
Kurulup bekleyişin ızdırap döşemeli koltuğuna
Annesi telaşlı rezil olmaktan elaleme
Hareketsiz sabrediyorum evimin karanlık sessizliğine
Herhalde deniz tuttu yavrucağı yoksa susardı şimdiye
Birkaç mum eskisi eşlik ediyor kabullenmeye çalışmama
Herkes muzdarip aslında telaşlı yolculuğundan
Eski bir defter yazılmamış daha son sayfasına
O kadar ki vazgeçti bir adam okumaktan gazetesini
Nasıl geçer senin evreninde dakikalar ben yaşamıyorken
Rüzgarda savruldu kadıköy'e vapurun güvertesi
Kanırtarak kabul ediyorum seni kendime
İnsanlar telaşlı şehir canlı çocuk hala ağlamaklı
Öylece kal bende benimki kayıp ayırma ruhunu
Yanaşıldı iskeleye müzisyenler toparlandı
Sar sarmala hoş gör bi çare toyluğumu
Akıp gidiyor şehir hayatı şehir hep telaşlı
Duruyorum yokluk içinde yokluğu düşünerek
Çocuk sustu yolcular taştı vapurdan sokağa
Sabrettin ya doğan güne biraz da bana sabret
Sahi nasıl da huzur bırakmamıştı çocuk sabah seferinde
Unuttum telaşı da kendinden emin lacivertin içinde
Alışıyorum sana alışıyorum vapurların bensiz demir almasına
08,05,2015
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder